EK-HISTORIE

 

 

 


EK 1968

3e EK

Organiserend land: ItaliŽ

Winnaar: ItaliŽ

Onderstaande documenten zijn pdf-bestanden.

 


Onder de UEFA-vlag

Na het succesvolle toernooi in Spanje besloot de UEFA de organisatie zelf ter hand te nemen en de naam te veranderen in Europese Kampioenschappen, waarmee de namen Europa-Cup voor Landenteams (Nations-Cup) ofwel Coupe Henri Delaunay werden afgeschaft.

UEFA-voorzitter Gustav Wiederkehr, opvolger van Ebbe Schwarz (gepromoveerd tot vice-voorzitter van de FIFA) was tevreden, want 32 van de 33 leden zegden hun deelname toe. Later trok Malta zich nog om financiŽle redenen terug. Voor het eerst deden ook West-Duitsland en Schotland mee.

Het eindtoernooi bleef een probleem, stemmen gingen op om alleen de finale in een neutraal land af te werken. Het bleef echter bij vier landen, zoals het was. Het organiserend land werd pas bij de loting voor de kwartfinale bepaald. Op 16 januari 1968 kwamen ze overeen dat ItaliŽ het eindtoernooi mocht organiseren, mits het zich kwalificeerde.

Veel discussie was er over de afwerking van de kwalificatiewedstrijden. Wiederkehr had het plan de kwalificatiewedstrijden voor de EK te koppelen aan die voor de WK 1970. Het plan vond geen genade bij de landen en Wiederkehr toonde zich een goed verliezer door te besluiten de toernooien volledig van elkaar te scheiden. Zo kwamen de Europese Kampioenschappen min of meer toevallig op eigen benen te staan.

 

Voor de start

Terwijl Europa wetenschappelijk en politiek gezien in een crisis zat en steden als Parijs, Berlijn, Rome, Madrid en Athene het toneel waren van bloedige en onbloedige demonstraties, was het Europese voetbal toonaangevend in de wereld geworden.

Het WK 1966 in Engeland was totaal beheerst door landen uit het oude continent, die de eerste vier plaatsen hadden bezet. Engeland, West-Duitsland, Portugal en de Sovjet-Unie hadden een goed toernooi gespeeld. Met Frankrijk, Spanje en ItaliŽ was het slechter gegaan, zij waren uit op revanche.

Ook de televisie had het voetbal ontdekt. Wedstrijden van WK en Europa-Cup werden live op tv uitgezonden, en brachten onvergetelijke duels (nog) in zwart-wit in de huiskamer. De competities in Engeland, West-Duitsland, ItaliŽ en Spanje floreerden en geleidelijk ontdekte ook de markt van sponsoring en reclames het voetbal. Reclameborden werden toegelaten in de stadions en daarmee ontstonden er discussies of een live-uitzending toegestaan mocht worden en was deze dikwijls tot op het laatst onzeker. Het leverde veel inkomsten op voor met name de grote clubs.

 

Deze ontwikkeling had voor sommige landen ook zijn schaduwzijde. Landen als Oostenrijk en Hongarije konden bleven achter en met de tegenvallende resultaten lieten de fans hun clubs in de steek.

Ook enkele Ďgroteí clubs hadden hun problemen. Stade de Reims, topclub in de vijftiger jaren, was ver weggezakt na het afscheid van Kopa, Fontaine, Piantoni en Jonquet. Bij Benfica, in het door dictator Salazar streng geleide Portugal, bepaalde de regering zelfs de entreeprijs, met het gevolg dat Benfica niet meer in de top van Europa terug te vinden was.

Europa jubelde toen outsider Celtic Glasgow in 1967 de defensie-muur van Inter Milaan wist te slechten en de Europa-Cup voor Landskampioenen won.

 

De loting

Met het recordaantal van 31 deelnemers was alles nieuw. Het knock-outsysteem ging overboord en voor het eerst werd in groepen gespeeld, waarvan de winnaars oorspronkelijk ook als Europese afgevaardigden naar het WK 1970 zouden gaan. Voor de loting werd een combinatie van loten en plaatsen gebruikt, met als uitzondering de vier Britse deelnemers. Zij kwamen op eigen verzoek bij elkaar in een groep terecht, zodat ze ook om het traditionele Britse kampioenschap konden spelen. De Scandinavische landen zagen van een dergelijke regeling af. De UEFA maakte overigens direct duidelijk dat dit een eenmalige regeling was en dat de vier Britse landen in 1972 in de gewone lotingspot terecht kwamen.

De loting voor de kwalificatiegroepen vond op 23 februari 1966 in het hotel Zum RŁden in ZŁrich plaats. Daar stonden drie bekers:

1. Zeven van de negen Europese deelnemers aan het WK-1966 die geplaatst waren: Spanje, Portugal, Sovjet-Unie, West-Duitsland, Hongarije, Zwitserland, Frankrijk.

2. De andere twee WK-landen: ItaliŽ en Bulgarije, en vijf andere landen die hoog ingeschat werden: Oost-Duitsland, Oostenrijk, Tsjecho-Slowakije, JoegoslaviŽ en BelgiŽ.

3. De overige landen, waaronder Denemarken en Nederland.

De 31 landen kwamen in 8 groepen (ťťn groep met 3 landen), waarvan de winnaar naar de kwartfinale ging.

Onder leiding van de Spanjaard August Pujol bracht de loting weer enige verrassende resultaten. Groep 4 bv., met slechts drie deelnemers, maar wel met JoegoslaviŽ en West-Duitsland. Of groep 6 met Frankrijk en BelgiŽ en groep 5 met Hongarije, Oost-Duitsland en Nederland.

Tot 28 februari 1968 hadden de landen de tijd om de onderlinge competitie af te werken, waarin de landen elkaar in een thuis- en een uitwedstrijd ontmoeten. Een groot deel van de speelkalender werd al in ZŁrich afgesproken.

 

2008 2004 2000 1996
1992 1988 1984 1980
1976 1972 1968 1964
1960 Voorgeschiedenis    

 

 

Home